Beter, Best, Breggen

Soms raak je na langere tijd op iets uitgekeken. Wanneer je veel tijd met elkaar doorbrengt begin je steeds meer op elkaar te lijken en aan elkaar te wennen. Je raakt wat sneller moe, geïrriteerd om kleine dingetjes en begint misschien wel te denken dat je elkaar niet meer zo leuk vindt. Dat de match toch niet is wat je ervan dacht en raak je zelfs op elkaar uitgekeken. Misschien kom je zelfs iets tegen wat nog veel beter bij je lijkt te passen dan alles wat je gewend was. Kleine momentjes lijken weer uren te duren, de meest normale dingen zijn o zo speels en je behandelt elkaar met een vriendelijke rust die het beste in je naar boven lijkt te halen. Je vergeet onbewust alles wat je ooit dacht en hoopte. En het is op dit moment dat het goed is om te realiseren dat je dit eindeloos fijne gevoel wat maar niet op lijkt te houden ook eerder hebt gehad. Het niet uitgespeeld en gepraat raken. Gevoelens worden helaas nu eenmaal gewoontjes met de tijd en het zijn de dingen die je niet kent waar je weer eindeloos in op lijkt te kunnen gaan. Maar ook dan kom je ooit weer op een punt dat je het nergens meer over kunt hebben. De fase die bij deze realisatie aanbreekt is een fascinerende… Vanuit deze realisatie groeit er een rustgevende cocktail van energie, verlangen en liefde waar een ‘Long Island’ met Barolo, Pokon en EPO niet tegenop kan. Een eigen gevoel waarvan je niet wist dat je erop mocht en kon vertrouwen. En wie uit die bron kan putten is zo onoverwinnelijk dat er geen overwinning meer nodig is om je goud te voelen. Het is een vorm van groeien waarin je terugkijkt naar een jongere versie van jezelf en kan denken… wow, ik was zo jong. Maar kijk hoe goed ik het deed met wat ik toen wist. Om vervolgens te realiseren dat er een toekomstige versie van jezelf is die exact dit zal denken over je huidige versie. De mogelijkheden lijken eindeloos. En hoe awesome is dit… als je vorige versie al Olympisch en drie keer wereldkampioen is?

Anna van der Breggen stopte eind 2021 met wielrennen, hetgeen toen een heel zekere beslissing was. ‘Vroeg’ zei menigeen. ‘’Te vroeg’’ zeiden nog meer mensen. Maar timing is nu eenmaal voor iedereen anders. Ze nam plaats in de ploegwagen bij SD Worx en onder haar leiding won deze ploeg in 2023 bijna alles wat er te winnen viel. Nu, drie jaar later, keert ze de beslissing om en het kan niet anders dan dat dit een unaniem belachelijk groot succes gaat worden. Waarom? Omdat er geen winst meer nodig is om een winnaar te zijn.

De ommekeer begint bij een kriebel. Maar wel een ander soort kriebel dan die van jeugdige onbezonnen liefde waar je toevalligerwijs in rolt. Ze reed als trainster/ploegleider nog regelmatig mee op trainingskampen en deed vaak niet onder voor haar ploeggenoten. Ook bij enkele gravelwedstrijden reed ze ijzersterk van voren en het ‘vermoeide’ gevoel van jaren hetzelfde doen leek per kilometer meer uit haar lijf te verdwijnen. De kriebel werd langzaamaan een jeuk. Een zekere jeuk waar je niet aan wil krabben. Maar eentje die in iedere vezel van je lijf zit waardoor je simpelweg niet anders kan dan opstaan en gaan. Het pad te kiezen waarvan je dacht dat het afgesloten was.

Jaar na jaar heeft ze geprobeerd de beste te zijn en vaak met succes. Fysiek en mentaal alles gegeven om vervolgens ‘moe’ de wielersport van een andere kant te bekijken. Maar toen was daar die kriebel, die jeuk, die wil… die motivatie. De zin om weer te lijden. Het spel, de sport, de emotie en de competitie. Hetzelfde, maar toch anders. Eens een winnaar, altijd een winnaar. Dus winnen zal ze blijven willen. ‘Dat betekent echter niet dat je altijd gaat of kunt winnen’, aldus van der Breggen.  Maar dat maakt overwinningen die je hebt alleen maar mooier. Juist wanneer je moet worstelen om ergens te komen, maakt dat de beloning later alleen maar mooier.’’ Knap gezegd en ik sluit me daar Jungiaans bij aan. Er is immers geen bewustwording zonder pijn.

De trouwe wielervolger proeft in deze woorden al een ander soort denken dan we van van der Breggen kennen en in een interview komt ze zelf terug op deze verfrissende blik: ‘’ ‘Mijn mindset zal anders zijn. Ik zal minder gefocust zijn op overwinningen in bepaalde wedstrijden of op het hebben van duidelijke doelen’, aldus Van der Breggen. ‘Na deze lange pauze heb ik het gevoel dat het een voorrecht is om wedstrijden te kunnen rijden en wielrenner te zijn. Ik zal meer genieten om opnieuw wedstrijden te rijden. Voor mij gaat het niet meer zozeer om het afvinken van wedstrijden of overwinningen, maar meer om het genieten van de sport en de competitie. Ik ben benieuwd op welk niveau ik terug kan komen. Natuurlijk streef ik ernaar om een betere wielrenster dan in mijn vorige periode te worden. Maar, dat blijft natuurlijk altijd de vraag.’. Een prachtige dankbare houding die minder killer-instinct in zich lijkt te hebben, maar absolute krachtigheid met zich meedraagt. Onder de ploegleiders is Anna absoluut de beste wielrenster, en onder de rensters waarschijnlijk de beste ploegleider. En dat is een prachtig rol die ik ook na probeer te streven in het leven. Net te goed en bevlogen zijn in iets te veel hobbies. Wie de scheidslijn tussen werken, spelen en vrije tijd zo klein mogelijk kan maken is wat mij betreft dan ook een meester in de levenskunst. Het samenspel zo één laten zijn dat er nauwelijks onderscheid te maken valt wat wat is. Tussen hoofd en lijf. Informatie en recreatie. Het simpelweg nastreven van goesting, dankbaarheid en excellentie in wat hij of zij ook doet. Dat je als toeschouwer langs de koers of achter de buis werkelijk geen idee hebt of iemand aan het spelen of aan het werk is. We zien het ’s winters in het veld bij van der Poel, op het gras van Wimbledon bij Alcaraz, bij Usain Bolt in de atletiek en bij Andre Ragetti op de ski’s. Stuk voor stuk kleppers die het altijd beiden doen.

Veel rensters zijn goed, Anna was al vaker beter en meermaals de beste. Maar de Anna van der Breggen die nu terug gaat komen put energie uit een ander vaatje. Een techniek die alleen het leven je kan leren. Het tijdelijk loslaten van haar geliefde fiets is een vasthouden voor gevorderden gebleken. Wat ze met haar fiets had en wie ze waren heeft ze oneindig liefgehad, maar wie ze zonder de fiets was, is ze echt van gaan houden. Nu komt de fiets weer terug. Zoals een fietsgelletje meenemen naar de Tour de Dance op een festival kan dit alleen maar een unaniem belachelijk groot succes gaan worden. De wielercarrière leek een gesloten boek, maar de mooiste hoofdstukken… moeten nog komen.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken van techniek. Het zijn de snelheden, ritmes en doorzettingsvermogen die zijn opgedaan in andere kunsten van het bestaan die meegenomen mogen worden naar de WattCycling. We gaan hetgeen wat we dachten te weten van krachten, machten en cadansen een klein beetje loslaten om het dan hernieuwd op te pakken om naar grotere hoogtes dan daarvoor te rijden.