De Poulidor Snuif

 In WattCycling column

Een paar deuren verder van waar ik een groot gedeelte van mijn studententijd naar de kapper ben gegaan bevindt zich café De Wetering. De kapper bleek enkele jaren geleden een dekmantel te zijn voor wat drugs- en illegale poker praktijken, maar het café is nog steeds het café. Bakstenen gebouw op de hoek, uithangbord, beslagen ramen en een open haard. Het bonnetje op naam van een legendarische Finse voetballer heb ik er inmiddels 14 jaar. De oude eigenaar overleed in corona tijd en de nieuwe eigenaar heeft zijn best gedaan alles op te frissen in hetzelfde oude jasje. De nieuwe gordijnen ogen net zo oud als de vorige en in de schaduw van de gelige lampjes aan de muur en de doorleefde clientèle smaakt het kaas & worst plankje zowaar naar kaas & worst. Hetzelfde, maar toch verfrissend anders. En daarin schuilt een flink stuk fietsgeluk. Lees verder…

Een nieuw jaar. Nieuwe rondes. Nieuwe kansen. Waar een deur sluit opent ergens anders op zijn minst een raam heb ik me laten vertellen. En achter dat raam kunnen de meest waanzinnige dingen gebeuren. Een onbemande ruimtesonde van NASA komt binnenkort dichter bij de zon dan ooit en wil op 6,1 miljoen kilometer van de ster met een snelheid van 700.000 kilometer per uur ‘zo goed als landen’ op de zon. Een snelheid waarmee je binnen 30 seconden van Amsterdam naar Amerikaanse New York zou kunnen. Een plek waar een dertienjarige jongen de eerste mens is die de originele Tetris op de NES heeft uitgespeeld. Heeft dit dan lang geduurd aangezien dit spel al 34 jaar bestaat? Mathieu van der Poel vertelde onlangs in de LSRF podcast dat hij zijn beste waardes trapt na 6 uur koers, dus misschien hebben sommige dingen gewoon iets meer tijd nodig. Nu zijn er meer renners die in wedstrijdverband hogere waardes trappen dan op testen of trainingen, maar na uren en uren koers vond ik wel fascinerend. Tel daar het bericht bij op dat Gino Sorbillo, een pizzamaker uit Napels, is begonnen met het verkopen van pizza’s met ananas in zijn restaurant en we kunnen stellen dat het nieuwe jaar verrassend is begonnen.

En je laten verrassen, raken of op zijn minst verwonderd blijven is denk ik een buitengewone kans die de manier waarop je leeft, leert en liefhebt kan veranderen. Soms zit dat in het diepe (verborgen) en bijna onuitspreekbare verlangen voor iets wat verder gaat dan het alledaagse in het leven, maar veelal is het een kwestie van met verse ogen kijken naar hetgeen wat er al is. Want is makkelijk om te wennen aan dingen. Gewenning kan tijdelijk rust geven, maar kan ook ruimte geven aan piekeren, stilstand en zelfs achteruitgang of afwijzing. Dus het zo nu en dan even stretchen is zo gek nog niet, want eenmaal uitgerekt naar een nieuw idee of gevoel zal je gedachte nooit meer dezelfde vorm aannemen. En die stapjes kunnen klein, speels en fijn zijn. Sterker nog, zo klein dat je je neus ervoor ophaalt.

Zoals het weinig zin heeft goedkeuring te zoeken bij mensen op wie je niet wil lijken, heeft het doorgaans wel zin om in de omgeving te bivakkeren van mensen op wie je wel wilt lijken. Of op zijn minst een beetje. En anders de kunst af te kijken en kritisch te zijn welke dingen je van jezelf wel of niet wil meenemen naar het nieuwe jaar. Ik zou nu van alles kunnen vertellen over de Oost – Aziatische shokunin: het streven om door volle toewijding ergens steeds beter in te worden. Of dieper in te gaan op de notie van Punan die we aantreffen onder het Semai- volk op het eiland Malakka. Punan is het streven om nooit je eigen wensen aan anderen op te leggen en zodoende een vreedzame samenleving zonder competitie in stand te houden. Mijn eerste vraag toen ik dit las, gestuurd door het afmelden van Rafael Nadal voor de Australian open; Spelen ze daar tennis? Zeker, maar er wordt geen score bijgehouden en het is de uitdaging om de bal zo te slaan dat deze gemakkelijk kan worden teruggespeeld. Maar laten we het bij wielrennen houden.

Een vredelievende gedachte dat Punan, maar ik wilde toch een bepaald spel of afspraak met mezelf aangaan. Iets kleins inbrengen waarop ik zowel mezelf kan stimuleren als een beetje uitlachen. En het juiste spoor hiervoor diende zich afgelopen week aan. Na 2,5 uur in de slipstream van ene Levi tegen de max hartslag aan over de gravelpaden en door de plassen van de Gooise heides te zijn gevlogen kwam ik thuis en plofte neer voor de Superprestige cross in Baal. Er werden bij de Belgen beelden getoond van Raymon Poulidor, de opa van Mathieu, die zijn neus ophaalde en er vandoor sprong in een bergetappe. Het geluid stond uit en de afstandsbediening was ergens in de gleuven tussen de bank verdwenen, dus ik moest het met het interpreteren van de beelden doen. Vervolgend kwam vader Adri in beeld. Met een samenraapsel aan kledij van verschillende sponsoren uit zijn eigen tijd en van de huidige Alpecin ploeg stond hij in de materiaalzone de interviewer te woord over vermoedelijk de vorm van zoonlief. En ook daar, halverwege het interview, het ophalen van de neus gevolgd door een lach die mijn neefje kan hebben als hij net stiekem nóg een stroopwafel heeft gepakt. Het dusdanig dichttrekken van één neusgat dat de mondhoek mee omgaat gaat en het oog half dichtknijpt. Net langzaam genoeg om duidelijk aanwezig te zijn, maar te snel om onsmakelijk te worden. Op ongeveer de helft van de keren komt er als een soort Wickie de Viking nog even een hand langs de neus.

Stipt drie uur zaten we klaar met koffie en nacho’s en was het tijd voor de mannen om het veld en zand in te duiken. En het duurde slechts enkele rondes voordat ook daar de snuif in beeld kwam. Ondeugend en speels, maar wel geconcentreerd. Onbewust, maar wel hetzelfde. Nietszeggend en gretig tegelijk. Nog geen vijf seconden later was het gaatje geslagen en zag de rest van het deelnemersveld Mathieu pas een uur later na de koers weer terug. Waar zij stuk voor stuk binnen kwamen druppelen gaf Mathieu een klein beetje moe maar zeer voldaan een interview vanuit de zetel. En ook daar weer de karakteristieke snuif gevolgd door een ondeugende lach. Een stukje banjerigheid en gretigheid die ik soms te veel heb laten varen, maar o zo herken.

Deze week staat het EK baanwielrennen op het programma. Ambassadeur en kanshebber op veel eremetaal Harry Lavreysen werd door de NOS geïnterviewd over zijn verwachtingen voor dit kampioenschap. Voordat Harry antwoord gaf op de vraag hoeveel zin hij had in dit kampioenschap, haalde hij als een volleerd aangetrouwd neefje van de familie van der Poel zijn neus op en kreeg van die fonkelende oogjes. Dat Harry gretig is en er zin in heeft is duidelijk. Blijkt het niet uit zijn woorden, dan wel uit de snuif.

En hoe fijn competitie vrij punan leven ook kan klinken is het huidige Westerse (sport) leven doorgaans toch wat minder vredig. Het is een eigen verantwoordelijkheid nemen. Een rol pakken waarmee we het zullen moeten doen. Het leven kent géén generale repetitie waarbij, net zoals bij het pannenkoeken bakken, het bestaansrecht van de eerste keer is dat die hoort te mislukken. Of om in de woorden te spreken van een fijne vent die er niet meer is: ‘Iedereen is terminaal, alleen bij de een duurt het wat langer dan de ander.’ Dus zoek die flow, verbinding, moeiteloosheid, gretigheid, variatie, liefde en verwondering op voor dat het te laat is. Waar te beginnen? Bij het ophalen van je neus. Op zijn Poulidors. En na die snuif gewoon gaan.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken baanwielrennen. Een variant op de cross en het wegwielrennen en een bijzonder complete sport. Krachtige treds op lage cadans afgewisseld met hoge snelheden op hoge cadans. Individuele nummers afgewisseld met team disciplines en ploeggenoten kunnen het volgende moment zomaar je concurrenten zijn. Dus snuif je klaar en kom trainen!

Recent Posts