Fantasie

 In WattCycling column

In deze koersloze periode waarin er in geen velden of wegen wegwielrennen te bekennen is, is er tijd voor wat anders. In velden is het natuurlijk wel te bekennen, zij het in de vorm van de cross. Lucinda Brand heerste in de wereldbeker van Dublin en Fem van Empel staat momenteel op 8 uit 8. De matadoren Wout en Mathieu zullen hun gevonden stokken uit het bos voor het eerst kruisen op 22 december in Mol. En dan zal het binnen twee weken ook gelijk zes keer raak zijn. Tot die tijd is er dus meer ruimte voor andere zaken, zoals je fantasie eens de vrije loop laten. En laat dat maar aan Twitteraar Thomas Harvey over…

Meer dan eens als ik op de fiets zit en me even niet verwonder over de omgeving, vertel ik mezelf verhalen. Een gewoonte die er al langer zit dan de Top 2000 bestaat en nooit weg is gegaan. Sterker nog; de inhoud van de verhalen is voor een groot gedeelte hetzelfde gebleven. Fantasieën waarin ik als laatste man van Ajax een assist met het hoofd geef op een vollerende Jari Litmanen, een briljante uitvinder ben in de middeleeuwen, de trombone speler van Brass Bob Marley die hij nooit gehad heeft samen de Rolling Stones in Argentinië op tour en ook een soort Robin Hood achtige piraten bestaan op de bergmeren van zuidelijk Europa ontgaat de gedachte niet. Fantasieën waarin ik in een soort middernachtbibliotheek figureer. Maar waar ik vroeger geloofde dat het reële mogelijkheden waren om verschillende parallelle toekomsten uit te proberen en te kiezen, dwingt de werkelijkheid me het een en ander te ontnuchteren en schrappen. Alleen gebeurt dat schrappen niet echt. Ook zonder realiteit blijven de gedachtes bovendrijven en opspatten als een Lars van der Haar in de laatste ronde. Waarom?

Dus ook al mag ik mezelf Lord of Glencoe noemen en heb ik ooit een paar wedstrijden een sinaasappelschil van Litmanen in mijn sok gedragen, bepaalde heldendaden zullen nooit meer kunnen. Waarom denk ik er dan toch aan? Freud zou zeggen dat dromen gemaakt zijn van de rouw over de mogelijkheden die je hebt verloren, de verlangens die je hebt moeten verdringen en alleen in je fantasie nog komen bovendrijven. Maar ik ben klaarwakker, en produceer mijn verhalen en dromen helemaal zelf! Ik vertel ze aan mijn wakkere zelf met de kennis en wetenschap dat echte avonturen vol zitten met gevaar en ellende. Dat de levende helden na afloop hun dagen met hartritmestoornissen, versleten knieën en een slechte rug van het fietsen, klimmen, strijden, bezemstelen vliegen en ridders enteren op de bank slijten. Doet me overigens gelijk denken aan Robert Gesink, die vorige week een praatje gaf in Amsterdam. Nadat hij zijn heup en bekken had gebroken kon hij zijn kopmannen droom laten varen en fantaseren over een restant van zijn carrière in een meesterknechten rol. Bij de core pilates leer ik dat een groot gedeelte van de ziel en het verlangen zit opgeslagen in de psoas. Issues are stored in tissues. Zou dat met elkaar te maken hebben?

De vraag lijkt in ieder geval een beetje te zijn tot wanneer een fantasie fantastisch is of blijft… Misschien staat het verwezenlijken van de mogelijkheden er dus wel helemaal los van. Dat zal Thomas Harvey in ieder geval gedacht hebben. Hij ontwierp een fantasie-etappe die van zijn levensdagen niet gereden kan worden, omdat er topografisch gezien nogal wat aan schort. Een etappe die balanceert tussen droom en nachtmerrie. Voor de liefhebber een droom, maar vanuit het perspectief van de renner ronduit angstaanjagend.

180 kilometers startend aan de voet van de Mont Ventoux om vlak na de afdaling in een hyperloop naar het parcours van Parijs – Roubaix te gaan. Na de kasseien gevroten en verteerd te hebben is het als de bliksem de Oude Kwaremont en de Paterberg over. Een klassiek stukje Ronde van Vlaanderen wat in een fantasie etappe niet mag ontbreken natuurlijk. Voor de spaarzame renner die daar nog zou leven gaat de etappe verder richting het zuiden om de Angliru aan te doen om vervolgens op de Cipressa en Passo di Sanremo, het loodzware huzarenstukje van Milaan-Sanremo mee te pakken.

Waarschijnlijk wint Pogacar, volgen Wout en Mathieu (na de avond ervoor nog een cross te hebben gereden) op enkele minuten in een sprint a deux en zullen er 177 DNF’s op het vel staan. En de organisator? Die wordt bij het Internationale Strafhof in Den Haag aangeklaagd.

Het mooie aan fantasie lijkt te zijn dat je nooit in de remmen hoeft te knijpen. Dat hoe intervallig of onrealistisch iets ook lijkt, het er mag zijn. Dat je ergens in mag blijven geloven. Je mag er over blijven dromen. Je kan er zelf voor trainen als je wil! Laten we dat dan ook maar gaan doen…

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken intervallen. Dat betekent zowel heuvel op als in de vlakke eindsprint vol aanzetten om die persoonlijke overwinning binnen te slepen. Geen joelende fans, podium ceremonies, volgwagens en dopingcontroles, maar met een beetje fantasie…

Recent Posts