Fietsbeamer

 In WattCycling column

Chris Froome, kent u hem nog? De Afrikaanse Brit is een aantal jaar het onzichtbare paradepaardje geweest geweest van Israel Premier Tech. Een ploeg die tussen de Pro Tour en het bejaardenthuis in schommelde en vooral de aandacht trok met markante feitjes over gigantische salarissen en onderpresterende renners bij wie de houdbaarheidsdatum ruimschoots was verstreken. En zoals tijd kan leren of iets echt liefde is, kan tijd ook voor verfrissing en verjonging zorgen. Zelfs onder de ouderen. Chris Froome… Das war einmal oder es ist wieder da? Dark horse, hobbelpaard of paradepaard? Lees verder!

Niets dan lof voor de geboren Keniaan Froome. Viermaal de Tour de France, tweemaal de Ronde van Spanje en ook de Giro van 2018 stopte hij in zijn achterzak. Een begenadigd tijdrijder, fantastische klimmer en dalend als een basksteen. En laten we de hardloopkunsten op fietsschoenen ook niet vergeten. De Tour de France van 2016 waar hij rennend de Mont Ventoux op ging na materiaalpech en bijna net zo hard ging als Bauke Mollema staat bij vele liefhebbers in het geheugen gegrift. Twee renners die qua stijl veel op elkaar lijken, maar met een wezenlijk verschil in benadering. Waar Bauke het liefst koerst zonder fietscomputer of hartslagmeter en zijn beste tijdritten rijdt zonder enige vorm van digitaliteit, doet Froome weinig anders dan naar zijn vermogens uitgedrukt in wattage staren. Ik heb me wel eens afgevraagd of hij überhaupt wel eens iets oppikt van de omgeving, of dat hij de Tour de France zou kunnen rijden en als je hem dan zou vertellen dat hij door Italië heeft gereden hij het ook zou geloven. Half mens half vermogensmeter. Een computer die na wat valpartijen tegen de nodige hacks, virussen en DDoS aanvallen is aangelopen en in een on-geüpdatete Windows 98 versie leek te blijven hangen. Maar niets is minder waar… Froomey is back! Tenminste, dat zegt Froome zelf. En ik wil het graag geloven.

Na jaren van excuses, smoesjes over verkeerd afgestelde fietsen en blessures horen we weer positieve geluiden. Froome voelt zich vijf jaar jonger, geniet van allerlei activiteiten op en naast de fiets en heeft grootse ambities voor de Tour de France. Zou hij een achtste ronde op zijn naam kunnen schrijven en het mannen als Vingegaard nog moeilijk kunnen maken? Froome lijkt in ieder geval op een bepaalde manier herboren en dat is op zichzelf al goed nieuws. Ik vermoed dat de verjonging in de ploeg daar iets mee te maken heeft. Als ik zie wat kleine neefjes voor effect kunnen hebben op ouderen, geloof ik dat de aanwezigheid van goestingvolle mannen als Matthew Riccitello, potentiële klassiekerkoning Riley Sheehan, klimkoning in spé Stevie Williams en de branievolle puncheur Corbin Strong zeker een effect sorteren.

Zijn snelle opkomst rond 2010 riep de nodige vragen op en zijn mogelijke comeback met al een aantal aardige uitslagen in 2024 uiteraard ook. Maar laat vragen of afvragen nou net iets machtig moois zijn en vaak nog mooier dan een antwoord. Ik vraag me wel eens af of we het dartniveau op kunnen krikken door van die vliegjes die we in de toiletpot plakken ook op een dartbord te plakken bijvoorbeeld. Of je eerst moed moet verzamelen en dan iets doen, of gewoon iets moet gaan doen en al doende de moed verzamelen? Hoe het kan dat wanneer iets in een paar seconden of dagen kan breken en het een leven of zelfs meerdere generaties kan duren om dat weer te fixen… waarom we dan niet gewoon wat liever voor elkaar zijn en zorgvuldiger met elkaar omgaan. Als we mensen ‘kunst’ noemen, zouden we dan meer ons best doen om elkaar te begrijpen en iets waardevols in elkaar te zien? En wat als je ergens aan vast houdt en in blijft geloven, zoals Froome in een comeback, ben je dan ergens zwak en hang je in het verleden of verdien je juist ongelofelijk veel lof omdat de krachten die je nodig hebt om niet los te laten en te blijven geloven immens zijn? En dan heb ik het nog niets eens over de kleinere vraagstukken… bijvoorbeeld hoe het kan dat de meeste banen van 9 tot 5 zijn en de meeste winkels ook open van 9 tot 5, en dat we achter onze oren krabben waarom en zo weinig mensen in de winkels komen.

Soms lijken we wat planken mis te slaan, vergeten we te kijken of we zelf überhaupt een hamer in de hand hebben of zien we als man met de hamer alleen maar spijkers. Maar is het allemaal wel zo rechtlijnig? Zijn we wel een half mens, half fietscomputer dat door AI geoptimaliseerde trainingsschema’s stapsgewijs groeit of is er meer? Laat me het illustreren aan de hand van een vraag: Een tafeltennisbatje en balletje kosten samen één euro en tien cent. Het batje kost een euro meer dan het balletje. Hoeveel kost het balletje?

………..

De meerderheid van de lezers zal snel reageren en vol vertrouwen opperen dat het balletje tien cent kost. Terwijl ik kan verzekeren dat het balletje vijf cent kost en het batje een euro en vijf cent. Wat ik hiermee wil zeggen is dat we niet zo rationeel en rechtlijnig zijn als we graag geloven. Door onzekerheid, snelheid, context en andere factoren bekijken we informatie niet zo zorgvuldig als we denken. We gebruiken een lange lijst aan ervaringen en mentale shortcuts welke in veel gevallen kunnen leiden tot lijden en vreemde keuzes waar we aan vasthouden. Deze berekening is geen snelle shortcut, geen wiskundig olifantenpaadje, maar een manier om de wiskunde te ontspringen, veilig tot een (te snelle kortzichtige) oplossing te komen en mentale inspanning te ontwijken.

Wanneer we de lens van de fietsbril vervangen door het Johari Venster zien we dat ons hoofd niet werkt als een computer, maar meer als een beamer. Een beamer die ons verleden projecteert op de huidige situatie en daardoor veelal projecteert en filtert tot een subjectieve waarheid. We zijn niet één mens of computer, laat staan één persoon. Mensen bestaan uit verschillende delen die geactiveerd of gedeactiveerd kunnen worden. En enige grip op die sub personen krijgen is een vorm van groeien en ontwikkelen en misschien wel genoeg voor een comeback. Wat wil je behouden, gebruiken of loslaten om welke reden in welke context? En is daar doorgaans (helaas) wat levenservaring voor nodig om hierin te kunnen groeien.

Ik gun het de bijna veertigjarige Chris Froome. Chris de grappenmaker in de ploeg. Chris de huismus met zijn gezin. Maar ook Chris de controleur die graag de routes maakt op trainingskamp. Chris het rebellerende feestbeest na een overwinning. Chris de meesterdaler die ook risicomijdend kan zijn. Chris de avonturier in de Tour de Rwanda die droomt van een wielerschool in Kenia, maar ook perfectionistisch en kritisch kan vechten voor comfort en luxe en graag in Europa vertoeft. Chris die als een kruising van een graatmagere Hulk en aangereden zwerfhond met de motoriek van een kapotte rolstoel op een fiets zit, maar als geen ander met een cadans van boven de 100rpm kan klimmen. Chris de innerlijke criticus die ontspannen en heetgebakerd kan zijn. Ik gun het Chris…de onvolmaakte mens. De vele gezichten van Chris maken hem soms vreemd of op zijn minst anders. En wat mij betreft is dat zijn grootste bron van kracht. De man die alles in zijn lijf wel gebroken heeft, maar soms moet je de hele boel breken om tot een punt te komen waar je leert je krachten en waarde zelf te zien. En Chris heeft het peloton door de jaren heen al van alle kanten mogen meemaken en duizenden keren het wielercircus voorbij zien komen, maar kan nog steeds naar zijn fiets kijken en daar met kippenvel op zijn armen ‘hey’ tegen zeggen alsof het de eerste keer is. En dat is liefde. Misschien wel meer dan dat. Een man die het geduld heeft om iemand te worden die hij zelf nog nooit gezien heeft.

Dus laten wij ook zo naar Chris Froome kijken. En naar alle andere renners. En naar alle aankomende voorjaarsklassiekers die vanaf dit weekend eindelijk weer beginnen. Laten we geen fietscomputer zijn. Maar een verfijnde fietsbeamer. En dan projecteren we niet alleen de liefde voor de koers, maar dagen we ook op door samen te kijken of langs de koers aan te moedigen. Zijn we iemand die steunt. Iemand die support. Iemand die aandacht schenkt en zich verplaatst in de behoefte van een ander. Iemand die liefheeft op de manier zoals we zelf de liefde zouden willen krijgen. Het verplaatsen in onszelf helpt immers bij het verplaatsen in een ander. En wanneer we liefhebben streven we altijd naar beter worden dan we zijn. En als we streven naar beter worden dan we zijn, wordt alles om ons heen ook beter. Hoe het fietsleven dan ook loopt…de film is dan altijd de moeite waard. Of de comeback nou slaagt of niet.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren 

Komende week staan alle trainingen in het teken van anaerobe prikkels. We gaan ons verplaatsen in de vele gezichten van Chloé Dygert, maar ook in de onkraakbare benen en kop van Jens Voigt. We gaan flinke wattages aantikken en zullen vele verzuurde versies van onszelf tegenkomen. Maar wel met het idee om daaruit te groeien en klaar te stomen voor een waanzinnig voorjaar of die langverwachte comeback.

Recent Posts