Frisse Blik

 In WattCycling column

Het is nog iets te vroeg op de wielerkalender om alvast vooruit te blikken richting 2024. Pas wanneer er een renner op Twitter plaatst dat hij van zijn kerst kaasfondue is weggetrokken voor dopingcontrole gaan we aan het nieuwe jaar denken. Nu trappen we nog heel even rondjes door de modder in het oude jaar. We kunnen onszelf nu wel alvast de vraag stellen welke zaken echt belangrijk zijn in ons fietsleven, zodat we in het nieuwe jaar de warming-up al hebben gehad en vol goede moed kunnen beginnen aan het bouwen van een leven rond dat antwoord. Een klein beetje variatie zou daar wel eens bij kunnen helpen… lees verder!

Onbenullige dingen kunnen uitermate fijn en bevredigend zijn. Een vers gepoetste fiets die glimt in het winterzonnetje. Een schoongemaakte en gewaxte ketting die lichtjes ratelt doch soepel draait waardoor je kippenvel van het geluid kan krijgen. Je tong langs je lippen halen van plezier en een klein beetje opgespat bagger proeven van je frisse gezicht. De opwarm pannenkoeken tijdens of soep op de bank na een winters fietsritje. En een persoonlijke favoriet is ook zeker de chocomelk na het schaatsen waarbij de lastigste keuze in het leven op dat moment lijkt mét of zonder slagroom. Vertrouwde kleinigheden die soms ook kunnen veranderen. De context, het gezelschap, je smaak… kleine veranderingen kunnen groots voelen. Zo ook de bruine broek van AG2R.

De Franse wielerploeg waar Greg van Avermaet jaren furore maakte heeft in Decathlon een nieuwe naamsponsor gevonden en gaat komend jaar dan ook als Decathlon – AG2R door het fietsleven. Nu heb ik met mijn kleurrijke wielerlycra verzameling weinig op het fashionable vlak in te brengen, maar de bruine broek gaat komend jaar wel door de Decathlon blauwe verfpot en verdwijnt daarmee uit het peloton. Gezien alle nieuwe fiets- en helmkleuren had ik al een donkerbruin vermoeden, maar het zal komend jaar vanuit het helikopterperspectief toch anders naar de renners speuren worden. Een zekerheid dat verdwijnt.

Wat juist lange tijd een zekerheid in het peloton is geweest is de ongeschreven regel: als renner doe je niet aan wintersport, want het risico op breuken is te groot. Veel renners die vertoeven in Andorra hebben daar moeite mee, maar de nieuwe generatie renners lijkt daar net een andere kijk op te hebben. Waar van der Poel en Pogacar nu al maanden in de Spaanse zon vertoeven hebben zij vorig jaar gewoon de skilatten opgepakt, ging Puck Pieterse vorige winter na haar wereldbeker zege in Val di Sole zelfs 5 uur lang snowboarden en zit de voltallige SD-Workx ploeg nu in de sneeuw van Livigno. Lorena Wiebes lijkt via de sociale kanalen ook snel naar de voorste plekken van de lift te sprinten en de apres-ski ook goed te verteren.

Iets waar het Noorse ‘drankorgel’ Katrine Aalerud vast ook goed tot haar recht zou komen. Als paardenliefhebster kocht ze ooit een racefiets om eerder bij de stal te kunnen zijn. Maar voor de rest was de voormalig ploeggenoot van Annemiek van Vleuten vooral aan het feesten. De criteriums in België waren een goed excuus voor het Belgische bier proeven. Inmiddels heeft ze bedacht nog harder de stenen uit de Noorse straten bij Uno – X te kunnen rijden als ze de pilsbakken laat staan. Een kleine verandering die letterlijk en figuurlijk voor een frisse blik zorgt. Welke variabele lessen kunnen we hieruit trekken?

Soms stuurt het fietsleven ons een kant op, door omstandigheden of door onze eigen keuzes, waardoor we op een andere route terecht komen. Ook al heb je het niet gewild, je bent op een of andere manier in de situatie beland. En iedere stap verder is een stap verder van de levenskoers. Het afsluiten van een vertrouwde route is een van de moeilijkste dingen om te doen. Want waar gaat de nieuwe route heen? Gaat deze route je een betere renner maken? Wat als we nooit een betere route vinden? Maar als je doorgaat op de verkeerde route hopend dat dingen vanzelf veranderen eindigt het vaak op een doodlopend pad aan het bier met Katrine. Soms moet je de moed hebben om van het pad af te gaan. Of misschien wel eerst van het pad afgaan, en dan pas de moed verzamelen. Ook al weet je nog niet wat de bestemming van de nieuwe Komoot route is. Misschien een totaal andere kant op, of misschien wel op den duur ergens inhaken op hetzelfde pad, maar dan wel met een hernieuwde frisse blik. Want kleine veranderingen kunnen grote gevolgen hebben. Stabiliteit voelt dan opeens niet meer onzeker, vrede niet meer saai, kalmte niet meer alsof er iets mist en vertrouwdheid is niet langer een gebrek aan vonken.  Maar op pad gaan zal je moeten, want de verfrissing manifesteert zich pas wanneer je er met heel je hart voor gaat. Een van de eerste vragen die dan oppopt is meestal; wanneer is het juiste moment?

Wanneer je wacht op het juiste moment realiseer je je dat het juiste moment waarschijnlijk nooit gaat komen. En dat is precies het moment waarop je hebt gewacht. Een samenspel tussen dromen, wachten, realiseren en creëren waarin je niet als beste van de wereld komt boven drijven, maar als beste voor de wereld. En dat geeft frisse moed en een frisse blik.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken variatie. We gaan in de modder rijden, we gaan de wattbike afwisselen met hardlopen en we gaan schaatsen op de fiets. Wie beter of harder wil gaan fietsen zal meer moeten fietsen. Maar soms is de kunst afkijken buiten het fietsen ook geen overbodige luxe. Met een frisse blik nieuwe modder en glibber paden inslaan. Wat ze ook mogen brengen

Recent Posts