Glinsterende Olifantenpaadjes

 In WattCycling column

Olifantenpaadjes ontstaan in een landschap als mensen keer op keer dezelfde stappen nemen over dezelfde weg die eigenlijk geen weg is. En als dat maar vaak genoeg gebeurt beginnen die routes te lijken op paadjes die er altijd al waren. Als een paadje genoeg ‘ingesleten’ is wordt het dusdanig normaal dat de tintelende monterheid van het avontuur een klein beetje verdwijnt. Het olifantenpaadje is dan als een Israël – Premier Tech dat degradeert naar de pro tour en een alternatieve route geworden. Gewoon een pad. Of kunnen we er toch een speciale betekenis aan blijven geven?

Met de groei aan mogelijkheden, keuzes en snelheid lijkt het steeds lastiger de ‘specialiteit’ in iets te zien. Bijvoorbeeld in de UAE tour. De Pinarello bolide van Team Ineos rijder Ben Swift wist wielerkranten te halen met een voorblad met 66 tandjes. Een monsterverzet dat nog vier tanden groter is dan Remco Evenepoel en Filippo Ganna een paar dagen eerder in de Volta ao Algarve. Het artikel had de voorpagina van GCN nog nauwelijks gehaald of daar verscheen een artikel dat de voormalig Wereldkampioen tijdrijden Tobias Foss aan de start verscheen met een next level voorblad van 68 tanden. Het nieuwe olifantenpaadje was nog nauwelijks gebaand of er verscheen alweer een nieuw pad. Bijzondere ontwikkelingen waarbij ik me al gauw traditioneel voel door afgelopen week gewoon de Canarische eilanden over te zijn gereden met een 53/39 en wat tassen aan mijn fiets. Gebaande geasfalteerde paden dwars door het lava landschap van Lanzarote, het zanderige Fuerteventura, het afwisselende Gran Canaria, de machtige Teide op Tenerife en het oogstrelende groene en steile La Gomera. En toch voelde één week asfalt als vier weken avontuur op olifantenpaadjes. Mede dankzij een blinkende Australiër.

Dit is de tijd van het jaar dat veel ploegen op hoogtestage zitten op Tenerife. Hotel Parador zit stampesvol met klassementsmannen en voorjaarsmannen die vanaf aankomend weekend als het Omloop het Nieuwsblad het voorjaar gaat aftrappen(!!) in topvorm willen zijn. Zo ook Michael ‘Bling Bling’ Matthews. De flamboyante Australiër van Jayco reed met zijn tatoeages en oorbellen wat stevige korte blokjes heuvelop, waarbij het voor mij de sport was zijn wiel te houden. Met zeker 30kg meer lichaamsmassa en een kilo of 10 aan bepakking werden dat minuutjes tegen de 700 watt, waarmee enig respect werd afgedwongen. In de rust blokken raakten we aan de praat, over podcasts luisteren op de fiets, muziek, redenen om te fietsen, de liefde en de natuur. Als David Attenborough ooit stopt bij de BBC wil ik bij deze Michael Matthews voordragen. Er zullen wat ‘fucking legendary awesome’ termen met vol Australisch accent tussen zitten, maar vermakelijk is het zeker. Het ontbreken van parate vogel- en bomenkennis werd sterk gecompenseerd door het enthousiasme voor alles wat ik naast zijn achterwiel had gezien onderweg.

Wat begon als een beetje dollen en uitdagen mondde uit in een heerlijk gesprek. Misschien zal de hoogte, koorts van de week ervoor en vermoeidheid na 40km klimmen er iets mee te maken hebben, maar Matthews vond het prachtig daar op de Teide. Het nihilistische, kale, ontberende landschap deed hem goed. Je moet het doorstaan zei hij. De volslagen zinloosheid van de wereld doorleven, en dan je eigen betekenis creëren. Ik vertelde over prachtige (aan)tekeningen van de lelijkste en banaalste dingen, de geweldige foto’s die ik heb van nietszeggende bomen, tafeltennistafels in het park of parkeerplaatsen die mooi in zonlicht vallen en dat ik op die manier ook graag betekenis uit zinloosheid creëer. Iets wat Matthews kon bekoren. De glans in meer dingen zien dan Netflix, TikTok en Spotify. We spraken af ’s avonds allebei om 22.00 hetzelfde Pink Floyd nummer aan te zetten. In bed. Donkere kamer. En luisteren. Maar echt luisteren. En alle troosteloosheid, wanhoop, euforie, tijdloosheid, betekenisloosheid, hoop en goesting die de muziek ons zou brengen te doorstaan en doorleven. Want, zo zei Michael: ‘zijn geluk en lijden twee kanten van dezelfde medaille’. Iets waar je wel achter komt als je vier uur lang blokjes doet op een winderige vulkaan. Alleen als je diep kunt lijden kun je ook diep geluk voelen. En als je de pijn kost wat kost probeert te vermijden, zal je nooit echt gelukkig zijn. En als je ooit heel gelukkig of verliefd bent geweest, kan je dus ook heel veel pijn ervan krijgen.

Ik vertelde dat ik smoorverliefd en wel meer dan dat ben geweest, maar door wat belemmerende overtuigingen een ontzettend rare kronkelende zelf saboterende afslag heb genomen. Weggeduwd heb wat ik niets liever wilde. Hoe ik nu door hier te fietsen nog eens hernieuwd en extra kon genieten van de tochten die ik met haar gemaakt heb. We floten hijgend en drummend op het stuur de melodie die hoort bij ‘’Something in the way she moves, attracts me like no other lover’’ en verzonnen hoe Felipe Baldomir het neefje van Jack Johnson zou kunnen zijn. We lachten over hoe fijn en random het is dat je soms iemand ziet, die je niet van plan bent tegen te komen, maar wel wil zien voor de rest van je leven. En dat dat muziek kan zijn, een fiets, een hond en ook zeker een dame. De ‘’Bling’’ bleek een uiterst toffe gast die de positiviteit, romantiek en charme begreep en alleen maar versterkte. Achter alle glimmende oorbellen zat een man met een hart en oor zo groot als die van een olifant.

Vlak voor de top schoot hij net rechts om lactaat te laten meten waar ik rechtdoor moest. We stopten langs de weg voor een in-één-keer-rake high five door naar elkaars elleboog te kijken en een knuffel. Die halve minuut onderbroken data zou hij wel aan de trainer uitleggen. Net toen ik op wilde stappen om door te trekken richting een welverdiende koffie bij Hotel Parador (waar we een Roglic tegen zouden komen), draaide Matthews zich nog om en zei: ‘’Mate, you will never be able to escape from your heart, so it’s better to listen to what it has to say…’’.

Mooie woorden waar ik de betekenis zelf aan zal geven. Waarschijnlijk meer fietsen, muziek, avontuur, honden aaien en de liefde nog niet opgeven. Maar ik zal nog even goed luisteren. De kronkelende onnodige afslag is in ieder geval stukje bij beetje, mede dankzij heerlijk buitenspelen en een flamboyante Australiër, een glinsterend olifantenpaadje geworden.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

 Komende week staan alle trainingen in het teken van de drempel. Intense trainingen waar korte intensieve blokjes worden afgewisseld met (relatieve) rust. Het zal hier en daar pijn lijden worden. Wat zuur in de benen en secondes die voelen als minuten, maar het geluk is daarna extra groot. Er zijn geen shortcuts naar een beter fietsleven, maar wel glinsterende olifantenpaadjes. En die gaan we pakken.

Recent Posts