Grandioos Klutsen

 In WattCycling column

Morgen is het zo ver en ga ik met een regenzekerheid van 95% de Großglockner op fietsen vanuit Zell am See. Een parel die behoort tot de tien hoogste bergpassen van Europa en al wat jaren op de advent fietskalender staat. Los van het feit dat iedere berg wat magie en (wieler)historie met zich meebrengt is het ook een stukje benchmarken waar ik (zwaarte)kracht technisch sta. In twee uurtjes met 350 watt gemiddeld van 20 graden bij de ijswinkel in het dal naar flammkuchen bij  -5 op de besneeuwde top. Dat is het plan. Maar als ik iets van uren en uren The A-team kijken heb geleerd is dat een plan bijna altijd anders loopt dan gepland. Gelukkig kan je de draad soms kwijt zijn, maar daarna ook gewoon weer oppakken. Maar… wat doe je als je de kluts kwijt bent? Lees verder.

Met een 39 x 28 stukjes van 18% oprijden is niet het allerbeste idee. Het zal grotendeels staand zigzaggen tussen de sneeuwmuren naar boven ploeteren worden. Daarbij zal ik voormalig topwetenschapper en onze demissionair minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Robbert Dijkgraaf in het achterhoofd houden. De man die regeert alsof iedere dag zijn laatste is ziet zijn zorgvuldige opbouw van de laatste jaren in de plannen en voornemens van het coalitieakkoord volledig instorten als een opsoufflerende Jens Voigt in dienst van Andy Schleck. Toen Robbert hier naar gevraagd werd gaf hij als een gentleman met kiespijn aan dat politiek een zigzag beweging is en hij blij is dat hij heeft bij kunnen dragen aan de zig. Wanneer ik morgen na enkele zigzagjes geparkeerd kom te staan zal ik proberen die dankbaarheid in mijn achterhoofd te houden en blij te zijn met de zig – bijdrage die ik heb geleverd.

Belangrijk is in ieder geval ritme houden. De flow bewaren. Want als je naast bevroren, zeiknat en hongerig ook nog eens je ritme verliest, kan je zomaar de kluts kwijtraken. En ik heb geen idee hoe je die weer zou moeten vinden.

Want als je de kluts kwijt(geraakt) bent, ben je in de war: je bent van je stuk gebracht en weet even niet wat je moet doen. Kluts in deze uitdrukking komt van het werkwoord klutsen: het door elkaar kloppen van bijvoorbeeld eieren of room. Als je dat met een snelle, regelmatige slag doet, gaat het prima best. Als je deze ‘cadans’ kwijtraakt, gaat het minder snel, en misschien mislukt het zelfs. De kluts of ‘den slag kwijt’ zijn zorgt voor het niet meer wetende hoe te doen, of hoe over de zaak te denken. Kortom; de kluts kwijt zijn. Met een horloge waarvan de gpx al weken sputtert als een vapende puberale tiener met een 200x te hoog nicotinegehalte en wat extra lood is het in ieder geval fijn dat het één weg omhoog is. Dus verdwalen zit er niet in. Maar wat zit er wel in?

Er zijn momenten in het leven geweest dat ik dacht dat het voornamelijk zat en draaide om spektakel. Dat de magie in de grandioosheid van een prestatie of de machtigheid der dingen, zoals van een berg lag. Hoger, verder, harder en gekker. Dat het grandioze hetgeen is wat ontwapenend werkt, ontwaakt en in één moment alles kan veranderen. Maar als ik iets heb mogen leren in mijn prille bestaan is dat die grandioze magie en mogelijkheid er inderdaad continue is, recht voor mijn neus zelfs, maar juist zit in de kleinste subtiliteiten.

Het is de molshoop of kassei waar we over struikelen en niet de Großglockner. Maar de molshoop kan wel iets extra nietigs, schattigs of verfijnds hebben in het licht van de berg. Net zoals die diepe hap naar adem wanneer het stijgingspercentage in de dubbele cijfers gaat en je boven de 2500m grens komt. De aanraking van een handje op je rug op het moment dat je het even taai hebt. Die snelle kleine blik van je fietspartner in de ogen die je alles zegt wat je nodig hebt. Het voldane gevoel op de top en de slappe lach waarmee je lacht en huilt tegelijk van angst, trots, vrees en opluchting. Een hoopvolle gedachte, een prachtige bloem langs de weg of een vlinder die een klein stukje met je mee dartelt… en deze lijst gaat door en door en door. Het is een magie die er altijd is en altijd zal zijn… in het subtiele. We moeten alleen zorgen dat we het niet missen.

Het zijn juist dié subtiliteiten die je op grandioze wijze door elkaar kunnen klutsen en wat dat betreft is een berg op fietsen en fantastische mogelijkheid tot het je heen en weet laten zigzaggen op subtiliteiten zonder de kluts kwijt te raken. De mensen die de liefde van hun leven hebben gevonden zullen het gevoel van een berg op fietsen misschien daarin herkennen. Het is een opstapeling van subtiliteiten die je leven veranderd. En je moet het laten gebeuren. Het gaat je verblijden en pijn doen en het enige wat je kan doen is het omarmen. Het laat je zien wie je bent en wat je kan en mag worden. Het laat je (boven jezelf uit) groeien en stijgen. En hoe hard je het soms ook van je af wil trappen, laat je er niet door verlijden. De berg heeft jou ook nodig. Meer dan je denkt. Speel subtiel met de berg zoals de berg met jou kan spelen. Draag elkaar. En dan zit de absolute winst in iedere subtiliteit op en naast de weg. Precies groot genoeg om te raken, maar ook klein genoeg om mee naar boven te zeulen.

Ik ga slapen en sta morgen op met een geklutst eitje op brood. Tel daar koffie, muziek en uitzicht op de Gletsjer van Kaprun bij op. Alleen de voorpret al…Grandioos.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken van Benchmark. Zowel de MMP kan geherkalibreerd worden met behulp van de Max-Ramp test en ook het FTP kan bepaald worden tijdens de powercheck. Waar we steevast hopen op grandioze resultaten en significante verbeteringen, is het in de (top)sport vaak een kwestie van subtiliteiten. Tienden, honderdsten en procentpunten. Haal het maximale uit jezelf en geniet. Ga net zo diep dat je de kluts net niet kwijt raakt, kijk waar je staat, en pak daarna de draad weer op.

Recent Posts