Mozaïek

 In WattCycling column

Het leven is te kort om zo nu en dan niet even buiten de lijntjes te kleuren. Bijvoorbeeld op een woensdag avond dansen en buikslidings maken in de regen. Zo snel mogelijk achteruit rennen met een aangeschoten collega. De trein pakken naar een willekeurig concert in Spanje. Spontane roadtrips alleen, met een geliefde of onbekende op de fiets. Van knuffelen in de achterbak van een auto bij de Bloemendaalse duinen tot aan slapen op het dak onder de sterrenhemel op nieuwe plekken. Heel veel stoppen onderweg om van het uitzicht te genieten en allerlei onbekende koffieplekken te proberen. Favoriete albums eindeloos herhalen en meezingen afgewisseld met onbekende nieuwkomers tijdens het rijden. Analoge camera’s en polaroids meedragen om onmogelijke foto’s van iedere keer weer een onvoorstelbaar mooie zonsopgang of fietscol te maken. Rennen en fietsen door het bos. De mist opjagen en de zonnestralen najagen. Uren in het gras zitten om een bloemenketting te maken. De wind door je haren en je handen door de lavendel strijkend. Steentjes verzamelen, souvenirs kopen… en zo kan ik nog wel een paar uur doorgaan. En tussendoor het ‘fiets in de trein’ effect uitspelen door aan de praat te raken met alles en iedereen en mooie verhalen uit te wisselen. Het is de kleur die we zelf aan dingen geven die bepaald hoe iets tot leven komt en doorleeft. De bestemming lijkt dan ook niet te liggen in de plek, maar in de nieuwe kleurrijke manieren om naar hetzelfde te kijken. De dingen zijn immers zoals wij zijn. En het kleurrijke mozaïek waar we deze week in duiken is die van het vrouwenpeloton. Lees verder!

Het maken van herinneringen en het creëren en genieten van ogenschijnlijk doorsnee momenten is iets wat er als een slippende Egan Bernal wel eens tussendoor schiet. We komen er vaak niet aan toe of vergeten ergens bij stil te staan zodat het ons ook niet toevallig kan overvallen. Iets wat de moeite waard is om wél bij stil te staan aangezien we het grootste gedeelte van het jaar niet op die bijzondere fietsvakantie zijn. Gelukkig zit het in alles. Het is een combinatie van alles wat je hebt gedaan, wie je hebt gekend of lief hebt gehad die je vormen tot een bepaald mozaïek. Ik vind fragmenten van mensen in hoe ik mijn koffie inschenk en mijn fietsshirt droog in een handdoek tot aan via welke speakers ik mijn muziek luister. Niet iedereen is er nog of spreek ik nog, maar de connectie blijft. Het vormt je tot een klassementsrenner die solo kan tijdrijden, maar ook kan knechten, waaieren, punchen, sprinten en klimmen in het geheel.

Ik keek in de geest van deze gedachte afgelopen week naar de ploegenpresentatie van de Vuelta Femenina. Op de vrouw af 145 rensters uit 32 landen nemen deel aan deze Vuelta die in niet minder dan 190 landen over de wereld wordt uitgezonden. Lang niet gek als je bedenkt dat wegwielrennen voor vrouwen pas relatief kort een ‘gedoogde’ sport is. Aangezwengeld door de muziek van DJ Neus Gonzáles was het een bijzonder schouwspel van kleurrijke toeschouwers en rensters die er nog voor de start een spektakel van wisten te maken. Als een volleerd bankzitter heb ik de volle twee uur gekeken en daarbij vooral geprobeerd in de ogen te kijken van de rensters. Ik heb vele kilometers gefietst met een dame in wiens ogen ik de mooiste verhalen en toekomst zag en dat heeft me anders oogcontact leren maken. Zo ook via de televisie blijkt. Want mijn ogen vielen op die van Georgie Howe. Ik zou de blik als onwennig doch vastberaden omschrijven met een stukje laid back verwondering erin. Genoeg aanknopingspunten om haar even te googelen.

De 30-jarige renster blijkt een voormalig Australische roeister te zijn die pas sinds de lockdowns op de fiets is gesprongen. Gescout door Princeton, één van de acht Ivy-league universiteiten in de VS, stortte ze zich een aantal jaar geleden vol op het roeien en afstuderen in de klassieke talen. Geïnspireerd door haar liefde voor de dramaserie Viking besloot ze daar op af te studeren en verder alles te zetten op zich kwalificeren voor de spelen van Tokio. De tunnelvisie en extreme focus brak haar naar eigen zeggen op en bracht haar na een aantal jaar terug naar Australië, werkend voor EY, part-time nog wat roeien en boksen. Als extra afleiding besloot ze een hometrainer aan te schaffen waar de jaren van zichzelf onder druk kunnen zetten alsnog tot uiting kwamen tot een profbestaan. Een toevallige ontmoeting met trainer Nick Owen die geduld had met de mentaal verre van in topvorm verkerende Georgie bleek een prachtige springplank naar een professionele status bij Liv Alula Jayco waar ze deze Vuelta gaat aftasten hoe ver ze nog in deze sport en persoonlijk kan geraken.

Nog onder de indruk van deze levensloop was het kort daarna de beurt aan de ploeg van AG Insurance – Soudal waar één vrouw haar ogen lang achter een flitsende zonnebril hield. Toen ze hem eenmaal afdeed zag je dat het lichaam van een vrouw een bijna kinderlijke blik had. Jong, maar gedreven. Ze had als enige ook al haar fietshandschoenen aan en keek meermaals op haar horloge. Jade Lindthout stond er op het scherm. Een 20- jarige rensters die ook nog geneeskunde studeert. Elke dag volgt ze een gedetailleerd schema waarin alles zorgvuldig wordt gepland en de studiedruk en trainingsverplichtingen op elkaar worden afgestemd. Heel even leek het haar ooit te veel te worden, maar het ontdekken van de synergiën tussen haar studie en de sport is van onschatbare waarde gebleken. Alle fysiologische kennis en weetjes over rust, hersteltijd en presteren op het hoogste niveau laten haar soms om 6uur ’s ochtends op de fiets zitten en andere dagen een training overslaan om zo blessures en fysieke vermoeidheid voor te blijven. Ze heeft er een spel van gemaakt. Een klein onwennig handje omhoog als de speaker haar naam uitspreekt en wat heen en weer wiegend op haar benen staat de jonge renster toch maar even mooi op het startpodium. In alle interviews komt ze over als een flinke (over)denker en ik hoop dat er genoeg begeleiding en afleiding is die ook het speelse kinderlijke in haar naar boven halen.

En zo geloof ik dat er nog 143 rensters zijn met ieder een verhaal, een route met een toeristische omweg die ze op dit punt heeft gebracht… Ze hebben allemaal dingen gedaan en moeten laten om daar te staan. Ze zullen in sommige dingen de eerste en in weer andere dingen de laatste zijn geweest. Maar ze hebben het gedaan. Het aantal keren dat ik op een plek ben geweest en bij mezelf dacht ‘Sta ik hier toch maar mooi’ is nauwelijks te tellen. Hoe vaak daar tegenwoordig ook een ‘stel je voor dat we hier samen hadden gestaan’ is bijgekomen, ik ben altijd blij met het blijven gaan. Gemiste kansen op kleurrijk mozaïek vormen doen altijd meer pijn dan afwijzing of falen. En dat gaat soms verder dan alleen de veilige plekken waar je gezien en gewaardeerd wordt aandoen. En dat vind ik prachtig aan het vrouwenwielrennen waar het niveau, de budgetten en vermogens met de week lijken te groeien. Waar de ogen of het hoofd soms kan zeggen ‘waar doe ik het voor’ en zouden willen afzwaaien, zijn de vrouwen die hier staan de dames zo verliefd en verknocht dat ze er met hart en ziel voor blijven gaan. En daarin bestaat geen afscheiding of opgeven.

Het zal niet altijd even makkelijk aanvoelen. Hard fietsen is ook niet altijd lekker, en lekker fietsen gaat ook niet altijd hard. Het is als onnodig en ruzie of moeilijkheid creëren terwijl alles wat je wil één klein tikje meer bevestiging is omdat je ergens all-in voor wil gaan en het simpelweg spannend vindt. Iets wat je moet doen voor het voorbij is. Het de onvoorwaardelijke liefde geven aan de sport die je het wil geven en daarmee ook het risico van de openheid op krachten die je mogelijk kunnen vernietigen. Maar dat risico moet je nemen en erop vertrouwen, ook al voelt het onwennig of onbekend. Soms zijn we zo druk met onszelf bezig of willen we begrepen worden, waardoor we vergeten wat het is om begripvol te zijn. En dan krijg je een mozaïek met heel veel steentjes van dezelfde vijftig tinten grijs.

Wees zelf het mozaïek die je zou willen ontvangen of ontmoeten. Zorg voor iemands hart, wees iemands rust, iemands thuis… en wanneer iets of iemand je levend laat voelen, is het een risico waard. En mocht je dat te laat beseffen; wordt opnieuw verliefd. Haal je fietsen uit elkaar, ruim de valpartij samen op en stap opnieuw op de fiets en dan beter. Gebroken stukjes maken de mooiste mozaïek. Ik ga deze Vuelta Feminina met volle aandacht aanschouwen en gebruiken als opwarmer voor de Giro voor de mannen. Mijn mozaïek zal komende weken van Celeste groen naar EF Education roze trekken. Blijven kleuren. Met stoepkrijten en buitenspelen als cooling down. Genieten van iedere flimstering en blijven kleuren aan hetgeen wat het hart vervuld. Het net als dit vrouwenpeloton niet opgeven bij een onverwachte detour. Blijven trappen voor het mooiste kleurrijke leven. Maak van onverwachte timing de perfecte Timming. Maak je eigen mozaïek zolang dat kan.

Ik mis je Tim.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken van vrouwenwielrennen. Van historische overwinningen tot aan de nieuwe godinnen die zich aandienen in de kopgroep. De ontwikkelingen in het vrouwenpeloton zijn als een Pogi de Oropa op en zijn bijna niet bij te houden. Toch gaan we dat komende week al sprintend, tijdrijdend en klimmend proberen. Kom trainen!

Recent Posts