Schoonheid van Kracht

 In WattCycling column

‘’Schoonheid zal de wereld redden’, zo citeert Farioli in zijn afstudeerscriptie de Russische schrijver Fedor Dostojevski. Het is meteen een eerste inkijkje in het gedachtegoed van de 35-jarige Italiaan uit Toscane op zijn favoriete sport, en dan specifiek over zijn favoriete positie in het voetbalveld, die van de keeper. Francesco Farioli heeft zelf nooit hoog gevoetbald en zat in zijn fysieke hoogtijdagen in de collegebanken te luisteren naar lessen over Jean-Paul Sartre, Georg Hegel en Immanuel Kant om via die weg de nadruk te kunnen leggen op de esthetiek van het spel. Tegenwoordig is hij de coach van het opvallend sterk presterende OGC Nice aan de Côte d’Azur en wordt binnen de Amsterdamse ring zo nu en dan genoemd om bij de lokale AFC John, Johnny voor intimi als Sjaak Swart, van ’t Schip op te gaan volgen. Wat kunnen we van deze uit het Toscaanse gravel ontsproten liefhebber leren als het gaat om de schoonheid van de wielersport? Lees verder.

Hoewel Farioli dus niet kan bogen op eigen professionele voetbalervaring in de top en zelfs een aantal jaar jonger is dan zijn Braziliaanse aanvoerder die toevalligerwijs Dante heet, weet hij zijn spelers wel te overtuigen met een duidelijke zienswijze. Begonnen met een weblog als deze waarop hij analyses schreef van ploegen die hem intrigeerden heeft hij nu een degelijke organisatie staan waarbij de Zuid-Fransen de minste tegentreffers hebben van heel Europa. Een kleine kanttekening is wel dat zijn defensieve geoliede machine wel erg moeilijk tot scoren komt. Was de aanval nou niet de beste verdediging of ben ik nu als een kleurrijke criterium racer van Ribble Rebellion iets te kort door de bocht? En hoe valt die schoonheid samen met punten op het scorebord?

Terwijl Farioli een groot bewonderaar is van de individuele klasse van spelers als Lionel Messi en Italiaanse legende Gianluigi Buffon, gelooft hij voor zijn eigen spelers in een soort gecontroleerde vrijheid binnen een collectief. Ook hierover lichtte hij in zijn scriptie al een tipje van de sluier: “Samen deel uitmaken van een ploeg vereist in de eerste plaats het accepteren van gemeenschappelijke regels. Deze regels beknotten de vrijheid van de individuele spelers, maar maken het geheel en het individu binnen dat geheel sterker.” Zonder die duidelijke regels en grenzen kan je met de beste bedoelingen toch grenzen over gaan, al is het maar voor iemands gevoel. En dat haalt doorgaans niet het beste in het individu naar boven. Als we hier wat methodiek van een andere potentiële Ajax-trainer in de vorm van socioloog Graham Potter bij gieten kunnen we in dit gedachtegoed nog iets verder vooruit fietsen.

De voormalig trainer van Chelsea laat bijvoorbeeld spelers in een partijvorm trainen waarbij praten verboden is. Daarmee dwingt hij spelers om nog beter te kijken dan normaal en op basis van oogcontact, zoals goed op elkaar ingespeelde muzikanten, beslissingen te nemen. In zijn jonge trainingsjaren liet hij zijn Zweedse ploeg Östersund in 7 jaar tijd van het vierde niveau naar het hoogste niveau van Zweden en zelfs de Europa League klimmen. Hoe? Hij liet zijn spelers naast ‘normaal’ trainen ook een boek schrijven, bezoeken brengen aan tentoonstellingen over kunst, meespelen in een musical en theaterstuk met zang opvoeren. ‘’Als je je als mens wil ontwikkelen, moet je die ongemakkelijke ervaringen meemaken’’, is het idee van Potter. Als je als voetballer kunt zingen voor 1000 mensen, lukt voetballen ook wel. De musical als ‘team’ sluit weer mooi aan bij het gedachtegoed van Farioli: ‘’We speelden als team een voorstelling voor vijfhonderd mensen en voelde ons ongelofelijk kwetsbaar. Maar als je er dan als team mee om kunt gaan, is dat een geweldige manier om zelfbewustzijn en verantwoordelijkheid te ontwikkelen.’’

Nu ben ik het met Potter en ook voor een groot deel met het werk van Farioli eens dat je ongemakkelijke ervaringen moet meemaken om je als mens te ontwikkelen, maar de nadruk die zij tussen het individu en het team leggen is voor ons wielrenners ook wel interessant. Het gaat vaak over de perfecte meesterknecht, de foutloze partner of de ideale lead-out, maar voor de ontwikkeling als team en daarmee het vermogen om uiteindelijk ook boven jezelf uit te stijgen heb je doorgaans meer aan een imperfecte spiegel. Iets of iemand die laat zien waar je angsten en beperkingen liggen en deze dusdanig onder je eigen aandacht brengen dat je je eigen beperkende niveau kan ontstijgen. Het inkaderen en blootleggen levert een ongemak op dat raakt en binnenkomt. Wat zorgt voor het loslaten en kan voelen als een ‘tot nooit’, maar juist vooral meer waarde krijgt wanneer het leidt tot een ‘tot snel’. Het is een tijdelijk uit elkaar vallen van gewenning om uiteindelijk permanent op zijn plek te vallen, totdat de context vraagt om een nieuwe stap op. Soms moet iets op het oog volmaakts breken om er daarna helemaal en verbeterd te kunnen zijn. Al gaan we daar anno 2024, een tijd waarin alles te leasen, swappen en swipen is, vaak te snel aan voorbij.

De nieuwe regels en nieuwe staat van zijn voelen in eerste instantie misschien als een beperking van het individu, maar maken het geheel en het individu binnen dat geheel al snel sterker. Als een Marianne Vos die van geel, via rood naar groen kan gaan in de Vuelta Femenina en zo voor een betere sfeer binnen de ploeg zorgt. Of zoals ik tientallen uren onbehagelijk over een steen heb gewreven om deze zo rond mogelijk te krijgen, omdat ik had geleerd op Planet Earth dat een Keizerspinguïn dat succesvol doet om de vrouw van zijn leven te veroveren. Het gewenste resultaat heeft het (nòg) niet opgeleverd in die zin, al voel ik me meer 3.0 mens dan voorheen en heb ik afgelopen week een FTP pr getrapt, en het maakt de verzameling stenen, takken en kleurrijke herfstblaadjes in de kast als collectief ook weer mooier.

Wat kunnen we hier voor komende week uithalen? Dat de schoonheid die de wereld zal redden niet de schoonheid van perfectie is, maar eentje die dichter bij tijdelijk onbehagen ligt. Een spiegel, verwarring of tik kan zijn die als een zonnestraal na 9 maanden herfst binnen kan dringen. Zoals een staand klimmen in cadans 60 de Stockeu op een perfecte spiegel vormt voor het wel of niet netjes bijhouden van de core oefeningen. En de binnenbocht van de Keutenberg als een stoel in je gezicht krijgen je tijdig leert schakelen. Één voet aan de grond zetten is dan ook niet een ‘’tot ziens’ of ‘tot nooit’’ en verkeken kans, maar een tussenstap richting een nog beter individu en collectief om een nog mooiere schoonheid tentoon te spreiden. Het is een hell and back die je ondergaat om er meer Alive uit te komen.

Laten we streven naar ‘tot snel’. Ergens doorheen werken en elkaar individueel en als collectief naar een hoger plan trekken waarbij de pact en connectie zwaardevoller weegt dan welk ego, schaamte of bescherming dan ook. Wanneer iets of iemand je, zelfs tegelijkertijd, de meest gelukkige en meest verdrietige persoon kan maken, weet je dat het echt is en je groei raakt. Dan weet je dat er waarde zit.

Dus kom komende week de wereld redden en voorzien van een stukje schoonheid in de vorm van hoge wattages trappen op lage cadans. De grens van het onbehagen wordt opgezocht, maar we zullen er als individu en collectief beter van worden. En dát… is de schoonheid van kracht.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken van kracht. Van afwisselende drempelblokken tot de Stockeu en Keutenberg. Colletjes waarin we de grenzen gaan opzoeken van de techniek, krachten en gewenning om er uiteindelijk een betere renner van de worden. Af en toe even een voetje aan de grond is niet erg, als je het maar weer beter oppakt!

Recent Posts