Timing

 In WattCycling column

Het zal in het begin van mijn twintiger jaren zijn dat ik voor het eerst de 12 minuten lange live studio versie van Ocean, gespeeld door John Butler, op Youtube voorbij zag komen. Betovering op een 12-snarige gitaar. Magisch bijna. Ik dacht oprecht dat ik nooit in staat zou zijn dit ook te kunnen spelen. En hier zijn we dan… dik 10 jaar later en ik had helemaal gelijk. Ik bak er nog verdomde weinig van. Ik heb de band van Manu Chao ook nooit gehaald, ben geen boogiewoogie pianist geworden en bij twee huiskamerconcerten met wat blues en reggae gepingel zijn we al door de persoonlijke tour agenda heen. Toch is deze muzikale onvoltooidheid een opzetje geweest voor een bredere wielercarrière! Lees verder.

Komend weekend staat het WK Veldrijden in Tabor op het programma met daar hoogstwaarschijnlijk aan de start een 40-jarige Costa Ricaan met Scandinavische roots. Wanneer je het leven van Felipe Nystrom zou vertalen naar een veldrit zie je een parcours vol balken, modder en gaten in de weg. Misbruikt tijdens zijn jeugd, dakloos geworden door eindeloos lijntjes cocaïne te snuiven en zeven zelfmoordpogingen verder jaagt hij nu andere lijnen na: de finishlijn van veldritten. Een leven waarin hij doorgaans als vierkant in een cirkel wilde passen, maar daardoor lastig aan het rollen kwam. Tot hij net na zijn pubertijd een paarse tweedehands mountainbike kreeg. De urenlange ritten (totdat deze fiets gestolen werd en hij problemen met afbetalen kreeg) gaven hem een gevoel van vrijheid. Op 28 september 2012, ongeveer de dag waarop ik als eerst de muziek van John Butler hoorde op een roeivlot aan de Amstel, bedelde Felipe als dakloze op één dag 150 dollar bij elkaar en kocht daar 20 gram drugs en 30 blikjes bier voor. Voor zijn laatste avond. Lang verhaal kort zou die avond een kantelpunt worden in het leven van Felipe Nystrom. Hij gaf zijn leven een wending en hield ook woord. Langzaamaan, want dan breekt het lijntje niet zou je zeggen. Maar dat zit niet in de aard van deze allesgever.  Hij verhuist naar de Verenigde Staten en combineert zeven banen om uit de schulden te klimmen. Na een aantal jaar keihard werken zoekt Felipe wéér naar een uitlaatklep. Maar ditmaal een wat duurzamere vorm.

Felipe raakt weer verslaafd, maar ditmaal aan zijn oude liefde; het (sport)leven. Hij schrijft zich in voor een triatlon in Oregon, huurt een wetsuit, fietst als een bezetene en wint. Zijn fietsprestatie wordt opgemerkt door een coach die hem introduceert in de wielerwereld en datzelfde jaar telt zijn agenda nog 110 koersdagen. Voor de grap schrijft hij zich in voor het Costa Ricaanse kampioenschap welke hij wint na een explosieve sprint. Hij komt kort daarna via crowdfunding uiteindelijk bij enkele veldritten in Europa terecht. De man die sliep op karton en kranten, haalt nu de voorpagina daarvan. Angstvrij en vol plezier ploetert hij door de modder, maar wie goed kijkt ziet iemand vliegen. Felipe gaat ooit wereldkampioen worden zegt hij, al is het in de 90+ categorie. En niemand die het hem zal misgunnen. Een man die vliegt vol levensvreugd en weet dat het leven dusdanig veel variaties in de middernachtbibliotheek heeft staan dat je er maar beter het beste van kan maken.

Ik heb de beste man afgelopen jaar zien crossen op het WK in Hoogerheide. Met 55.000 duizend man in de modder. De helft van de mensen was voor van Aert, de helft voor van der Poel, maar iedereen voor Felipe. En Felipe was er ook voor iedereen. Met pils, een houten ratel en koe bel in de hand, omringd door vrienden en een waanzinnige dame aan mijn zijde voelde ik me gezegend. Een dag om nooit te vergeten. Enigszins beneveld heb ik die avond heerlijk gedanst voor de kachel op een gevoelsmatig vliegend tapijt gesteund door de muziek van Vulfpeck. Een band die ik heb leren kennen via de muzikale gpx zwerving John Butler -> Tash Sultana -> Vulfpeck. Verliefd en verliefd geraakt op de baslijnen van Vulfpeck bassist Joe Dart kwam ik enkele maanden later in Paradiso bij de band The Fearless Flyers uit. Een viertal waar ook Joe Dart onderdeel van uitmaakt en funk maakt. Moddervette funk. Misschien wel de beste funk die ik in jaren heb gehoord. Het bass en gitaarspel is al hemels te noemen, maar de drummer is misschien wel de grootste drummereindbaas die ik ooit heb gezien. Een ongekende duizelingwekkende virtuositeit met tempowisselingen die aan een opgevoerde kruising van Filippo Ganna en Jasper Philipsen doen denken. Supersnelle riff’s en rollercoaster solo’s die lijken op de G krachten die loskomen bij een dalende Thomas Pidcock. Wanneer Joe Dart op een bepaald moment een knikje geeft naar de drummer Nate ‘Ace of Aces’ Smith breekt mijn hart in vierkwartsmaten van vreugde zo uiteen dat ik niets anders kan dan opgaan in het ritme. Wanneer Smith zijn drumsolo begint verstijf ik in eerste instantie als Jens Voigt die net zijn longen binnenstebuiten heeft gekeerd voor Andy Schleck en volledig geparkeerd staat. Alsof je 2pac en Poulidor op een waterfiets voorbij ziet komen en even niet weet wat je moet doen of denken. De timing van Nate deed me denken aan de eindsprint van van der Poel op het WK Cross of bij de Amstel Gold Race. Ongekend en onnavolgbaar. Old-school maar in een nieuw kek leren jasje.

De Ace of Aces is nog zacht uitgedrukt als bijnaam. Dit is een modderfokkingvette drummer die zo een gevoel voor timing heeft dat hij geen van Christopher Nolan’s films verwarrend vindt. Iemand die waarschijnlijk nog nooit op de verkeerde plek op het verkeerde moment is geweest. Een man die ingehuurd zou moeten worden door wielerploegen om met zijn timing de hartritmestoornissen bij wielrenners te verhelpen. Half mens half metronoom. Als we in het universum ooit vergeten wat de tijd is, kunnen we Nate Smith bellen. Ik durf te weten dat Nate nog nooit een trein heeft gemist en zijn omzetbelasting altijd op tijd heeft ingediend. Een man die je drie jaar op een onbewoond eiland zou kunnen stoppen zonder horloge en wanneer hij dan gevonden zou worden zou hij je op de seconde nauwkeurig kunnen vertellen hoe laat het is. Het klinkt chill en strak tegelijk. Een gemak en toch dusdanig rakend dat je ergens in een limbodans tussen een goede en slechte trip beweegt. Een beest met zijden handschoenen. Het is maar net wat je wil zien en horen. Een man die waarschijnlijk net zo vaak huilt als dat hij de slappe lach heeft, om een en dezelfde reden… hij is intens en aandachtig. En met aandacht is timing geen bitch waartegen je vecht en wat mee of tegen kan zitten, maar puur tijd waar je zelf van kiest hoe je het invult. De rest van de groep kijkt meermaals toe met een blik van verwondering, verbazing en waardering. Variatie en spielerij heeft nog nooit zo vertrouwd geklonken.

Dit soort mensen zijn niet altijd de makkelijkste mensen, maar wel de mensen die we nodig hebben. Mensen die kunnen beroeren. Gasten met een goed gevoel voor humor, ietwat dirty funky mind, maar een prachtig hart. Een dodelijke combinatie zonder liefde, maar dodelijk in de meest prachtige zin met wat liefde. De wat ongewone mensen die de wereld niet alleen met hun ogen zien, maar ook met hun hart. Mensen die snel en diep kunnen houden van en bij anderen kunnen zien hoe ze daadwerkelijk zijn, maar zich(zelf) daar ook diep in kunnen verliezen. En in die dieptes is de intimiteit, samenspel en creativiteit ongekend. Alleen je moet er niet te lang zitten en blijven variëren met het (ab)normale.

Ergens tussen het laten gaan en vasthouden kan de goesting ontstaan een nieuwe sportieve of muzikale droom te volgen. De moed om opnieuw lief te hebben en gebalanceerder vooruit te kijken zonder het speelse randje te verliezen. Misschien wel op een manier die nog veel beter past dan hetgeen wat je kende. Dat gelapt worden door Mathieu van der Poel op het WK voor Felipe geen falen is, maar reden voor applaus en om het publiek nog eens op te zwepen, is daar een mooi voorbeeld van. Timing kan zo strak en los zijn als je eigen perspectivistische lenigheid dat toelaat. Je kan als een Jordan Stoltz wereldrecords rijden op je 19e, leren gitaarspelen op je 33e of wereldkampioen worden in de 90+ categorie.

Dus wat heeft John Butler zijn gitaarspel me (in)direct geleerd en gedaan? Een wijze les gegeven: niet meer wachten op ‘het juiste moment’ en gaan fietsen wanneer dat kan. In de regen. In de zon en op de Wattbike. Door de sneeuw en door de modder. In de bergen en over het strand. Het (fiets)leven is te mooi om te wachten op de juiste condities en te timen tussen de buien door. De tijd is nu. Altijd. Voor doen. Voor uitspreken. Voor liefhebben en voor een beetje extra omkijken en uitkijken naar mensen die graag variëren…

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Recent Posts