Volle Borst

 In WattCycling column

Had Mathieu slechte benen in de Amstel Gold Race of is er sprake van een stukje ‘decompressie’ richting Luik – Bastenaken – Luik? Een mooie term uit de duikwereld waarbij het een daling van de luchtdruk betekent. Terwijl ik water drink door een rietje en me afvraag of dit doorgaat voor omgekeerd snorkelen Google ik even hoe deze term terugkomt in de topsport. Hierin komt het vooral naar voren bij een sporter die na een (reeks aan) topprestaties in een fase terecht komt waar er wat spanning van de boog moet zonder de goede flow te verliezen. Een logische definitie die ons via Tsjetsjenië, Zwitserland en Mali naar de April feesten brengt. Lees verder!

Van de linker wenkbrauw tot aan twinkeling in de ogen en van de gesproken woorden tot hetgeen wat juist niet werd uitgesproken… niets werd buiten beschouwing gelaten tijdens de analyses van het interview met Mathieu van der Poel na de Amstel Gold Race. We willen doorgaans graag weten wat we kunnen verwachten en een Mathieu die niet wint is in wielerjaar 2024 een onverwachte wending in welke koers dan ook. Het realisme na een normaliter loodzware cross winter en Vlaams voorjaar heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een ongeremde nieuwsgierigheid: waar ligt de grens van de Wereldkampioen? Alles heeft zijn eigen tijd en aankomende zondag zullen we het weten.

Een koersintelligente coureur met een VO2 – max van tegen de 90 die ambitieus genoeg is om alle wielermonumenten binnen te slepen. Met zo veel talent is het makkelijk dat stukje ambitie te vergeten trouwens, maar een intelligent genetisch talent zonder ambitie is als een vogel zonder vleugels. En naast pienter en intuïtief zijn in de koers is het daarmee ook een kwestie van weten waar je overheen of doorheen moet kijken. Ik denk dat het goed komt en hij samen met Pogi gaat uitvechten wie als eerste mag verdwalen op de ringweg van Luik. Wie eenmaal gewend is geraakt aan winnen wil namelijk blijven winnen. De knop even terugdraaien, herkalibreren en gáán. Los van een beetje blijven fietsen in het zonnige Spanje vraag ik me af wat van der Poel doet om te ontspannen maar toch ook de flow vast te houden. Ik zou het wel weten in ieder geval.

Waar de fiets pakken doorgaans het beste medicijn vóór en tegen bijna alles is, zijn er nog wat melodische en ritmische alternatieven voor als je de fiets juist even moet laten staan. Ik denk dat een van mijn lievelingsgevoelens van ontlading schuilt in het lachen, zingen en dansen met iemand en halverwege dit moment een klein beetje uitzoomen, iemand aankijken en realiseren hoe blij je met iemand, dit moment en zijn of haar bestaan bent. Of je elkaar dan drie minuten, drie maanden of dertig jaar kent maakt dan niet uit. Het haalt het puurste, flirterigste en beste in je naar boven. De muziek die je al zingend of dansend buiten adem brengt en heen en weer slingert als het voorwiel van Pello Bilbao op de Cauberg speelt daarin een prachtige rol. Al zal dat ietsje lastiger worden als je een renner bent uit Tsjetsjenië.

Een nieuwe wet opgelegd door het ministerie van Cultuur stelt dat alle muziek een tempo moeten hebben tussen de 80 en 116 beats per minuut. De minister van Cultuur Musa Dadayev zegt dat de wet nodig is om ervoor te zorgen dat de muziek “aansluit bij de Tsjetsjeense mentaliteit en gevoel voor ritme’’ en het zo het Tsjetsjeense culturele erfgoed doorgeeft naar toekomstige generaties.

Dat betekent geen ‘Shake it off’, ‘Single Ladies’ of ‘God’s plan’ meer in het Grozny wil Vooruit peloton. Waar ‘’Hey Jude’ van de Beatles te traag is en voor 1 juni van alle Spotify lijsten moet verdwijnen is Cruel Summer van Taylor Swift dan weer te snel met zijn 170bpm. Guns ’n Roses klassieker November Rain valt net als Beyoncé’s nieuwste country hit Texas hold ‘em’ met een bpm van 84 nèt binnen de tijdslimiet. Het enige positieve randje lijkt te zijn dat het halve repertoire van ABBA ook buiten de limiet valt, al moet ik bekennen dat ik afgelopen muziekquiz gewoon keihard Mamma Mia mee heb gezongen. Een schaamteloosheid en gezelligheid die zelfs het aanwezige Zwitserse gezelschap, met daarin familie van UAE-supertalent Jan Christen, als een pruttelende kaasfondue liet smelten. De kracht van de muziek en het opgaan daarin is nog altijd iets wat het dichtst bij liefde en sportemotie lijkt te komen.

Los van het handjevol worstelaars en judoka’s die ik uit een vorig leven ken waarvan ik weet dat ze goed in de meer wereldse muziek zitten en dat stiekem zullen blijven draaien, voel ik me toch als een Mathieu van der Poel genoodzaakt enigszins te compenseren in deze opgelegde muzikale Tsjetsjeense ritmische beperking. De daling in luistermogelijkheden is iets wat de horizon smaller maakt en dat lijkt verdacht veel op tegen het verkeer in rijden. Al luisterend naar Fatoumata Diawara’s sprankelende warme stem waarin ze in de Malinese Wassouloe traditie zingt en dat juist uitermate oorstrelend vermengt met Westerse pop en jazz stel ik mezelf ten doel een weekje wat minder te fietsen en het op de muziek te gooien. De ritmische flow vasthouden, maar weer even wat extra goesting en spanning opbouwen om straks weer op de pedalen te vlammen.

De week begon bij de Indie-pop liedjes van het Zuid – Afrikaanse Beatenberg in de Amsterdamse Melkweg om vervolgens de trein naar Londen te pakken voor een weerzien met de Britse zangeres met Oegandese roots Mega. Ondersteund door een prachtig soulachtige gospelkoor met invloeden van Nina Simone en Lauryn Hill koers ik via grotere namen als The Blaze en Froukje met cadansje 80 op de stadsfiets naar de Tolhuistuin om daar de Canadese folkpopband Jon and Roy vol akoestische folkrock met een vleugje reggae los te gaan zien. Het geluid van natuur, bossen, buitenlucht en gitaar waarin je je Xavier Rudd voelt met het enthousiasme van Toots and the Maytals brengt me dan als een troubadour uiteindelijk naar de jaarlijkse Aprilfeesten op de Nieuwmarkt.

Want daar in de buitenlucht zijn de decompressiemomentjes misschien nog wel het grootst, omdat alles daar uit volle borst gebeurt. Van elkaar begroeten tot dansen en van drinken tot lachen. Swingende kwartetten met ronkende Hammond orgels en scheurende saxofoons ritmisch omhooggetild door fat bass & funky drums. Keiharde covers van de Red Hot Chilli peppers tot zeemanspop dat op orkaankracht met alle hens aan dek volle kracht vooruit gaat met een subtiel Keltisch randje. En wat te denken van ruwe mixed grill folk met traditionele oldtime blues in een boogiewoogie jasje met een rock & roll pet van de Leadbeaters. Vol gierende teksten die als spreekbuis gelden voor alle buitenbeentjes en daarmee ook een hoge VO2- max vereisen om bij te benen omdat demarrages en drops zich in hoog tempo afwisselen.

Het is dit kunst en vliegwerk zonder ritmische limieten die je qua adem-, dans- en zangritme alle uithoeken van je eigen en elkaars zijn laten beleven. Het zijn deze momenten waarop je je afvraagt waarom je Philips wake up light geen psychedelische afroband stand heeft. Alle ‘misschiens’ worden ‘’Hell Yeah’’ en alle slechte koersresultaten en tijden uit het verleden houden je niet meer tegen, maar zijn de wake-up call richting alle goede dingen waar je te weinig aandacht aan besteedde. Het leven heeft meer aan ‘laten we dit fixen’ personen dan ‘er is te veel gebeurd en het gaat niet meer veranderen’ personen. Hoe begrijpelijk ook. Het lijkt en is af en toe zo simpel. Als je wil en het gaat je aan het hart: Go for it. Zo wint Pogi de Strade Bianche op zin en Mathieu de Ronde van Vlaanderen op gevoel. Een stukje all-in zonder belemmering en mét en uit volle borst. Dansend op de pedalen, swingend de Redoute op en zingend op het podium. Zo lang we dat maximale zuurstofopname vermogen kunnen inzetten zoals we zelf willen, kunnen we er maar beter trouw aan zijn en van genieten. Misschien zelfs een beetje extra, voor alle Tsjetsjenen die dat vanaf 1 juni niet meer kunnen.

Uit volle borst en met de borst vooruit.

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken van de VO2-max, het maximale zuurstofopname vermogen. We gaan de ademhaling omhoog jekkeren, de hartslag naar het plafond sturen en ook de ca’dans’ flink opvoeren. Dit afgewisseld met (relatieve) rust die onder de Tsjetsjeense bpm grens zal liggen. Een stukje decompressie voor het volgende blokje. Laat de trainer van dienst vooral weten op welke muzikale parel jij net dat beetje extra in jezelf naar boven kan halen.

Recent Posts