Wen Er Maar Aan

 In WattCycling column

Aan het eind van de zomer fietste ik dwars door de prachtige Italiaanse Aosta vallei via het Franse Bourg-Saint-Maurice omhoog naar Geneve. En waar ik ook keek, stuurde, daalde of klom…overal viel een glimp van het Mont Blanc massief te bespeuren. De ene kant nog mooier en indrukwekkender dan de ander. Een natuurlijke kruising van Davide Ghiotto en Sébastian Chabal in een lichtelijk besneeuwd jasje. De achtergrondkleur wisselde met het uur van strakblauw naar vurig oranje en dan weer richting Wes Anderson roze, waardoor eenzelfde aanblik telkens net een andere kleurrijke machtigheid leek te bevatten. Iedere keer als ik gewend was geraakt aan de abnormale oogstrelendheid veranderde er weer iets. Het duurde uiteindelijk een kleine drie weken aan omwentelingen, gesterkt door bijna 1000km en 20.000 hoogtemeters op de teller, voordat de Mont Blanc van rol veranderde. Geen louter mooi ijkpunt meer op de route of massief obstakel dat overwonnen moest worden, maar een intuïtief onderdeel van de levenskoers vol inspiratie richting 2024…

Ik kan niet alles, maar dit wat ik nu doe kan ik erg goed. Ik kijk naar jou, hoe je slaapt en hoe verdomde mooi je ’t doet. Soms vergeet ik ineens waarom ik alles wil. Want dat wil ik wel, maar ik hou het niet vol, want alles went veel te snel… aldus Acda & de Munnik in het nummer Wennen aan Jou. Gezien de lach, traan en  volborstigheid waarmee een overvolle Ziggo Dome dit vorige week meezong lijkt dit wennen, net als eenzaamheid, een collectief herkenbaar iets te zijn. Het wennen, in overdreven vorm ook wel voor lief nemen genoemd, kan snel gaan. Naast dankbaarheid en andere emotie regulatie trainingsvormen, helderheid krijgen in je eigen (denk) patronen en je waardes op een rij zetten, blijft klimmen op de fiets een magische vorm van bewustwording voor het ontwennen aan wennen.

Dit komt in de eerste plaats denk ik door het ontbreken van dingen. Je moet je afstemmen op de omgeving en kiest de weg van de minste weerstand om zo goed mogelijk boven te kunnen komen. Meestal geen telefonisch bereik, zo min mogelijk gewicht mee naar boven en ook de bochten snij je intuïtief strak aan. Tel daar de kleuren, geuren en stilte bij op en binnen de kortste keren heb je een fijn verzet te pakken. Volledig afgestemd op jezelf en de berg. Veel met weinig. Deze context brengt in veel gevallen iets eigens naar boven. En wanneer je dichtbij of mét jezelf bent is er veel mogelijk. De rangorde van welke gedachtes bestemd zijn voor het hoofd en welke voor het hart gaan op de schop en er ontstaat ook ruimte voor nieuwe gedachtes. Ik vroeg me in bocht vier van de Col de Aravis bijvoorbeeld af of mannen ook zoiets kunnen hebben als rammelende eierstokken, terwijl de gedachte in bocht zes was of ik genoeg schaamteloosheid en ervaring in kleurrijke fietskleding had om een superheld in een strak pak te kunnen zijn. Bocht zeven bracht me bij de gedachte waar ik los van alle andere mensen en hun dromen zou willen wakker worden en met een lach in slaap zou kunnen vallen, terwijl ik staand in bocht elf een remix van Paolo Conte, Nick Mulvey en The Whitest Boy Alive in de mentale Abbey Road studio aan het opnemen was.  En daarna…werd het even stil.

Alsof een olifant zijn poot van mijn borst haalde. De innerlijke radio even stil werd. Overspoeld door dankbaarheid hoe het leven je soms kan testen en uitdagen, maar je ervoor kan kiezen om te blijven gaan, te blijven leren en iedere keer weer te kalibreren naar iets mooiers. Jezelf te herdefiniëren, laagjes af te schudden en het betekenisvolle fietsleven te omarmen. Tijdens het klimmen kunnen jarenlange twijfels of onwetendheden (weer) op hun plek vallen en daarmee inzichten geven voor alles wat nog gaat komen. Zie het een beetje als de Italiaanse subcultuur waar gepensioneerde mannen in alle rust met hun handen op een rug bij werkzaamheden op straat staan te kijken. Ze hebben er zelfs een woord voor: Umarell. Alleen in dit geval gaat het om de werkzaamheden van je eigen leven. Alle dromen, plannen, verlangens die je misschien niet helder had, of uit angst, onkunde of rekening houden met een ander iets te lang in de vriezer hebt laten liggen. Geen snelle intimiteitsvormen of ego-voedende gedachtes, maar een diep gedragen verlangen naar een mooi leven.

Omdat ik gelukkig verre van de enige ben op wie bergen deze indruk kunnen hebben, neem ik altijd een klein schriftje mee. Voor mijn eigen gedachtes, maar vooral voor die van anderen. De intensiteit van de bergen doet wat met een mens en daar kan je alleen maar van leren en naar luisteren. Soms schrijven mensen iets over zichzelf of over de indruk die ik op ze heb achtergelaten. En bij gebrek aan inspiratie vraag ik ze doorgaans op te schrijven welk advies of welke les ze graag eerder in hun (fiets)leven hadden geweten.

Nu zijn we een paar maanden verder en liep ik, bij gebrek aan de Mont Blanc, richting en over de hobbelige heide bij Hilversum. Even wandelend stilstaan bij welke van deze wonderlijke voornemens en realisaties wel of (nog) niet tot wasdom zijn gekomen. Vanaf Weesp is het een aardig eindje lopen en toen het eenmaal ging schemeren besefte ik me pas dat ik ook nog terug moest. Geen treinstation in de buurt. Te weinig ubermensch om de taxi app te gebruiken, maar wel met een vrije blije kop. Ik bestelde bij de dichtstbijzijnde falafel tent waarvan de reviews aangaven dat het eten werd bezorgd per auto wat te eten en vroeg na 12 minuten bereidingstijd aan de nietsvermoedende bezorger of hij toevallig naar Weesp ging en of ik mee kon rijden. Geen probleem. Efficiënt, kosten besparend en gelijk avondeten in huis. Een fijne rit en uiteraard een goede fooi.

Tijdens het eten van deze zeer smaakvolle mediterraanse lekkernij zocht ik het boekje van deze laatste fietstrip op. Even waande ik me weer in de bergdorpjes, in de soms onwerkelijke agricultura’s, in de warme natuur omringd door fietsers, koeien, natuurgeluiden en de Mont Blanc. Bladerende door de verhalen lees je iedere keer weer wat anders dan de vorige keer, ook al blijven de woorden hetzelfde. Prachtige teksten over diepe verbondenheid, overweldigende ervaringen, twin flame connecties en hoe mensen zichzelf heruitgevonden en verbeterd hebben omdat ze het simpelweg niet aankonden hun geliefde met een ander te zien. Hoe mensen anderen zijn kwijtgeraakt, zichzelf hebben gevonden en omgekeerd, geleerd hebben om te vergeven en krachten in de bergen hebben gevonden die groter zijn dan zichzelf. Mensen die dachten te willen verdwijnen in de bergen, maar eigenlijk gewoon gevonden willen worden.

Het is wonderbaarlijk hoe open mensen zijn als het je lukt om de reden te zijn dat ze zich veilig, gezien en gesteund voelen. En de bergen helpen daar absoluut in mee. Die verbondenheid laat dezelfde koffie als altijd smaken als magie, je oude playlist maakt je plots weer aan het dansen en vreemde mensen maken je aan het lachen. Het is gewenning doordrenkt van levendige energie.

Omdat we nu bijna het nieuwe jaar in gaan klimmen wil ik jullie dan ook even meenemen naar een stukje gedeeld door Hope. Een Canadese oud-skiester die via allerlei omwegen en levenservaringen in Zwitserland terecht is gekomen en misschien wel de hoop kan zijn voor goede moed en voornemens. Vrij vertaald:

Blijf jezelf ontwikkelen en gedragen zodat je iedere dag verliefd zou kunnen worden op jezelf. Wees daarin dusdanig jezelf dat mensen die je zoeken je ook kunnen vinden. Blijf gedurende dat proces lief, help anderen, maar vergeet niet voor jezelf te leven. En zodra het toch even anders loopt begin je weer opnieuw. Bij voorkeur in de bergen. Hoe vaak dit gaat gebeuren? Je hele leven lang. Wen er maar aan.

 Hope

Geschreven door WattCycling trainer Boyd ‘El Tractor’ Welsink

Ook een onverwoestbare tractor kan wel eens sputteren

Komende week staan alle trainingen in het teken klimmen. Klimmen naar nieuwe doelen, nieuwe plekken, oude plekken, nieuwe pieken of uit diepe dalen. Iedereen heeft zijn of haar redenen om op de pedalen te staan en naar het (on)bekende te gaan. De ene dag zie je ergens als een berg tegenop en de andere dag is de berg de schans die je verder brengt. Het enige wat je kan doen is je weerbaar maken en trainen. En in de tussentijd… blijf een beetje lief voor elkaar.

Recent Posts